HOME CONTACT BIO EXHIBITIONS PHOTOGRAPHY VIDEOS LINKS INSTA PORTFOLIO


BIO :



Concrete is durable, asphalt is durable, a steel fence is durable, a reinforced concrete construction is durable, and so is a concrete flower pot. Only the forces of nature can crush them. In the urban area there is a  constant battle for space management, occupying, overgrowing, seizing, capturing, losing and recovering. Spread and sprawl is characteristic both for weeds, as well as for people.

 
Using French garden traditions and the disciplined German photography aesthetics of Becher's followers , Maciej Stępiński brings his own vision of order into the formally chaotic urban area .
 
Stępinski is fascinated by physical work and artifacts. The construction of roads, a flyover, stairs, the location of a sidewalk or cutting out trees has often more enduring consequences than the idea itself.  Outpouring a ton of asphalt on a slope, or can glue by Smithson, Paola Pivi's overturned lorry-trailer, but also the composition of classical landscape paintings emerge as Stępiński's natural sources of inspiration.
 
The regularity of the composition, usually marked by bilateral symmetry is an idea of nature totally dominated and controlled by man, popular in the era of enlightened absolutism. Formal legal despotism manifests itself in the creative process, which is a subject of strict control. For over a decade, Maciej Stępiński has been consistently modifying his works by removing some of the elements that could distract attention from what is not the subject of the image. The lack of geographical information, photographic images deprived of time and place depict a boundary between the natural landscape and the city. The things that happen “here and now”, although seemingly nothing happens, often takes place on the invisible frontier designated by man, on the outskirts of reality.
 
I decide what is ultimately in the image. I do not shoot what is,but what I see. Concrete - lawn. Tree-wall. Shrubs - tin fence. Grass - asphalt. Building - hedge. Man - wall.
 
There is stillness, the frozen composition is in perfect balance. We have the impression that there is, or was, something else, but it was hidden or ignored. The accustomed eye of the viewer starts to feel uneasy. Here it is in a situation where it does not have to make the selection of what is useless, to constitute what is crucial. The artist's way of creation refers to the Aristotelian thought according to which when the goal is achieved, the movement also fades, and reaching the target implies stillness as the end result.
 
By removing people from the photos and thanks to the dynamics of creating an artifact, Stępiński does not show the action, but what has already been made. The artist institutes Bresson's decisive moment at least twice: during the shoot and the post production. And it's not about the moment the photo was taken and when the motion stops, but about the removal of any signs of movement from the image itself.
 
The photos were taken in Germany, Austria, Poland and Russia, but that does not have any great significance. The artificiality of nature is an area between artifacts and nature, it is an urban space which people consistently replace by successive post and neo forms. The artificiality of nature can be seen as idiosyncratic, although as a notion it does not exist. Just as what is shown in Stępiński's photos does not, in fact, exist.
 
It is also possible that the artificiality of nature is not objectively artificial, but is a matter of the person that is looking at it.

Maciej Stępiński – an artist, enthusiast of motorization as well as horticulture. A graduate from the Academy of Fine Arts in Warsaw, École Nationale Supérieure de la Photographie in Arles, also currently lectures on contemporary photography, a doctoral student at the Faculty of Media Art and Stage Design at the Academy of Fine Arts in Warsaw.

____

 

Beton jest trwały, aswalt jest trwały, stalowe ogrodzenie jest trwałe, żelbetonowa konstrukcja jest trwała, betonowa donica też. Jedynie siły naturalne, siły przyrody mogą je skruszyć. Na terenie miasta twa nieustanna walka o zagospodarowanie przestrzeni, zajmowanie, zarastanie, przejmowanie, zdobywanie, tracenie i odzyskiwanie. Rozprzestrzenianie się i rozrastanie jest charakterystyczne zarówno dla chwastów, jak i dla ludzi.
 
Korzystając z tradycji francuskiego ogrodu i zdyscyplinowanej estetyki fotografii niemieckiej uczniów Becherów, Maciej Stępiński przenosi wizję własnego porządku na chaotyczny formalnie obszar przestrzeni miejskiej.
 
Stępińskiego fascynuje praca fizyczna i artefakty. Zbudowanie drogi, wiaduktu, schodów, położenie chodnika, czy ścięcie drzewa ma często bardziej trwałe konsekwencje niż sama idea. Wylanie tony asfaltu na skarpę, czy kleju z puszki przez Smithsona, wywrócony tira z naczepą  Paoli Pivi, ale także kompozycja pejzażowego malarstwa klasycznego wyłaniają się jako 'naturalne' źródła inspiracji Stępińskiego.
 
Regularność kompozycji, zwykle zaznaczona symetrią dwuboczną to idea natury w pełni zdominowanej i kontrolowanej przez człowieka, modna w czasach absolutyzmu oświeconego. ‚Legalny despotyzm‘ formalny przejawia się w procesie twórczym, który podlega ścisłej kontroli. Maciej Stępiński od kilkunastu lat konsekwentnie modyfikuje zdjęcia, usuwając z nich pewne elementy, które mogłyby odwrócić uwagę od tego, co nie jest tematem zdjęcia. Brak geograficznych informacji, pozbawione czasu i miejsca obrazy fotograficzne przedstawiają granicę pomiędzy pejzażem naturalnym a miastem. To, co tu i teraz się dzieje, choć pozornie nie dzieje się nic, odbywa się często na niewidocznej granicy wyznaczonej przez człowieka, na peryferiach rzeczywistości.
 
To ja decyduję co jest ostatecznie na zdjęciu. Nie fotografuje tego co jest, ale to co widzę. Beton- trawnik. Drzewo -mur. Krzewy -blaszany płot. Trawa - asfalt. Budynek - żywopłot. Człowiek - ściana.
 
Panuje bezruch, zastygła kompozycja jest w idealnej równowadze. Odnosimy wrażenie, że jest coś jeszcze, lub było, ale zostało ukryte lub pominięte. Przyzwyczajone oko widza zaczyna czuć się nieswojo. Oto znajduje się w sytuacji gdy nie musi dokonywać żadnej selekcji zbędnego, by wyłonić istotne. Sposób tworzenia artysty nawiązuje do arystotelesowskiej myśl, według której gdy cel zostaje osiągnięty, wygasa również ruch , a dochodzenie do celu implikuje stan bezruchu jako efekt końcowy.
 
Usuwając ludzi ze zdjęć i dynamiką tworzenia artefaktu Stępiński nie pokazuje działania, ale to co zostało już stworzone. Bressonowski decydujący moment artysta ustanawia przynajmniej dwa razy: podczas wykonania zdjęcia i jego postprodukcji. I nie chodzi tu o moment zrobienia zdjęcia i zatrzymanie ruchu, ale o usunięcie przejawów tego ruchu z samego zdjęcia.
 
Zdjęcia powstały w Niemczech, Austrii, Polsce i Rosji, ale nie ma to większego znaczenia. Nienaturalność natury to obszar pomiędzy artefaktami a przyrodą - przestrzeń miejska, którą człowiek konsekwentnie zastępuję kolejnymi formami post i neo. Nienaturalność natury, można traktować idiosynkratycznie, choć jako pojecie nie istnieje. W podobny sposób jak nie istnieje to, co przedstawiają zdjęcia Stępińskiego.
 
Możliwe też, że nienaturalność natury nie jest jej nienaturalnością, lecz tego, który na nia patrzy. ..

Maciej Stępiński – artysta, miłośnik motoryzacji i sadownictwa. Absolwent ASP w Warszawie oraz École Nationale Supérieure de la Photographie w Arles, obecnie także wykładowca fotografii wspólczesnej, doktorant na wydziale Sztuki Mediów i Scenografii ASP w Warszawie.


All images by Maciek Stepinski / All Rights Reserved 2000-2017 / site execution VISION 7